Við töpuðum og líf manna stoppar.

Ég horfði á fyrsta HM leik minn í gær. Sem sagt á þessu HM. Leikurinn var þvílíkur. Það var allt í gangi. Mörkin hættu ekki að myndast. Markmennirnir hefðu getað tekið sér hlé því þeir gerðu ekkert gang og vörnin var ekkert að standa sig heldur. Markaskorararnir voru snilld. Þeir voru on a roll. Leikurinn varð svo spennandi að það endaði í jafntefli. Framlenging, fyrri hlutinn endaði í jafntefli, seinni hlutinn varð Dönum í vil. Íslendingar grátandi, að vitum svekktir.

Líf Íslendinga stoppaði. Hvað eiga þeir að gera núna. Systir mín sem er saklausasta manneskja sem ég þekki var farin að blóta Danina frekar en að segja hvað Íslendingar áttu góðan leik. Hvað á fólk núna að gera kl. 5, 7 eða 9 á kvöldin þegar leikirnir voru? Líf þeirra er breyttist.

Í raun og veru finnst mér þetta fyndið. Meira en helmingur þeirra sem horfir á þetta horfir aldrei á handboltaleiki nema HM. Allt í einu hefur öll þjóðin áhuga á þessu. Þegar þeir detta út þá hættir allt að virka.

Almennt hef ég ekki áhuga á handbolta. Keyri ekki niður í Hlíðarenda til að fara á leik. Finnst það bara ekki þess virði. Ég horfði á leikinn í gær og ég tek ofan af fyrir íslenskum leikmönnum því þeir eiga það með fullu skilið. Þeir léku mjög vel í gær. Þeir spiluðu góðan og spennandi leik. Þó það mætti bæta hitt og þetta gerðu þeir þetta vel.

Til hamingju Ísland. Þetta eru okkar leikmenn.

Kv.
Dagný